Boven van links naar rechts: Bart Derksen, Marjan van de Pasch, Jo Bongartz en Frans Verhaag.
Onder van links naar rechts: Ans Daamen, Rachel Vogels, Emiel Geelen en José Peeters.
Bart Derksen
Even voorstellen. Ik ben Bart Derksen, woonachtig in Meerlo. Beroepsmatig heb ik in de scheepsbouw gewerkt in Millingen a/d Rijn en Amsterdam. Na een periode bij de Encko in Wanssum, kwam ik bij Rank Xerox in Venray terecht. Tijdens mijn dienstperiode speelde ik als Trompettist bij de Genie Kapel, 54-4. Nadat ik in de VUT ging, ben ik in Meerlo gevraagd om trouwambtenaar te worden. Hier heb ik vanaf 1993 huwelijken voltrokken. Eveneens ben ik bij de gemeente Venray als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand 12½ actief geweest. Sinds de herindeling 1 januari 2010 ben ik dat bij de gemeente Horst aan de Maas. Bij mij staat het bruidspaar centraal en dat is speciaal voor mij een reden, om het geheel heel persoonlijk te maken. Het bezoek aan het huis van het a.s. bruidspaar, is voor mij een must, ik leer het bruidspaar kennen en kan daardoor het meer persoonlijk maken. Afgestemd op het bruidspaar zoek ik altijd een spreuk en gedicht uit. Eventueel aanwezige kinderen (eigen of andere) worden door mij bij de ceremonie betrokken, dit geldt indien gewenst, ook voor familie of vrienden. Door dit persoonlijke gesprek leer ik de bijzonderheden kennen en gebruik die dan ook bij de plechtigheid. Ook kunnen tijdens dit gesprek de persoonlijke wensen kenbaar gemaakt worden, u kunt uw eigen inbreng aan dit huwelijk geven. Graag help ik jullie dan ook met de voorbereidingen om deze dag voor jullie tot een heel bijzondere dag te maken. Het moet voor jullie een bijzondere fijne dag worden en zijn, maar ook blijven in de herinnering.
Marjan van de Pasch-Coppus
Sinds mei 2008 ben ik als buitengewoon ambtenaar burgerlijke stand (BABS) actief bij de gemeente Horst aan de Maas. Was ik in het begin nog sceptisch of deze functie wel bij mij zou passen, inmiddels ben ik dolenthousiast. Het feit dat ik mijn steentje mag bijdragen aan zo’n superbelangrijke dag vind ik een grote eer. Het brengt echter ook een hoop spanning met zich mee. Ieder bruidspaar is voor mij uniek en ik steek dan ook veel tijd in de voorbereiding van de ceremonie. Een gesprek vooraf bij de mensen thuis is voor mij een must. Ik leer ze dan een beetje kennen (en zij mij) en in hun eigen omgeving zijn ze op hun gemak. Tot nu toe is het me nog steeds gelukt om in zo’n gesprek het ijs te breken en babbelen ze er vrolijk op los. Op verzoek doe ik de hele ceremonie ook wel eens in het dialect. Omdat ik zelf een echt 'Hôrsters megje' ben, gaat me dat heel gemakkelijk af. Anderzijds is het ook wel spannend om BABS te zijn in de gemeente waar ik zelf geboren en getogen ben. Vrijwel altijd zit er iemand in het gezelschap, die ik persoonlijk dan wel zijdelings ergens van ken of die mij kennen. Ik streef ernaar om een ceremonie neer te zetten waarin het bruidspaar zich herkent. Waarvan ze na afloop hopelijk kunnen zeggen: dit is precies wat we graag wilden. En waar ze met veel plezier op terug kunnen kijken. Als afsluiting lees ik altijd een gedicht voor. Soms ben ik langer bezig met het zoeken naar een passend gedicht als met het schrijven van de hele ceremonie. Het is voor mij een grote uitdaging iets te vinden wat precies bij dát betreffende paar past. Niks standaard dus. Zo heb ik inmiddels een verzamelwoede ontwikkeld waar ik zelf verbaasd over ben. Geen blad is veilig (ik scheur alles uit) en mijn (poëzie)boekenverzameling groeit gestaag. Tot nu toe kan ik alleen maar zeggen dat ik mijzelf een bofkont vind dat ik dit werk mag doen. Ik hoop hier nog lang mee door te gaan en ik hoop te blijven 'groeien' in mijn ontwikkeling als trouwambtenaar.
Jo Bongartz
Mag ik mij voorstellen? Toen ik stopte met werken ben ik buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand (BABS) geworden. Ik heb nu ongeveer 130 huwelijken gesloten en steeds vind ik het een uitdaging om de huwelijksvoltrekking tot een gebeurtenis te maken die aansluit bij de wensen van bruid en bruidegom. Ik ben mij er steeds van bewust dat de trouwdag een bijzonder moment in het leven van het bruidspaar is. Dat mag dan ook een heel persoonlijk karakter krijgen. Dat houdt wel in dat ik op bezoek wil gaan bij bruid en bruidegom om te horen welke wensen en verwachtingen er leven, maar vooral ook om het verhaal van hun relatie te horen. Dan kan ik dat in mijn speech een plaats geven. Ik stel het zeer op prijs als zij actief meedenken. Ik kom zodoende met heel veel verschillende mensen in contact en dat vind ik heel boeiend. Dit werk is voor mij een hobby die mij erg dierbaar is geworden.
Frans Verhaag
Eind 2005 ben ik gevraagd om Buitengewoon Ambtenaar Burgerlijke
Stand (Babs) in de gemeente Sevenum te worden, naast een andere
functie die ik toen bij die gemeente had. Na een oriënterend
gesprek over de functie van de Babs en het bijwonen van een
huwelijksvoltrekking, werd ik erg enthousiast en heb ik zelf het
“jawoord” uitgesproken. Sinds die tijd heb ik inmiddels ruim 40
huwelijken gesloten. Dat gebeurt overigens nog steeds naast mijn
andere functie als beleidsambtenaar, nu in de gemeente Horst aan de
Maas. Telkens weer beleef ik er enorm veel plezier aan om een
bijdrage te leveren aan een hele belangrijke en bijzondere dag in
het leven van het bruidspaar. Dat begint al in de minuten
voorafgaand aan de huwelijkssluiting, als bezoekers zich verzamelen
bij de trouwlocatie en het bruidspaar uitstapt uit hun auto of
ander voertuig. Op dat moment voel ik al op afstand de spanning en
opwinding die er heerst onder de gasten en het bruidspaar, over
hetgeen er staat te gebeuren. Tegelijk realiseer ik me dan ook hoe
mooi het is dat ik daar onderdeel van uit mag maken.
Elk huwelijk ervaar ik als uniek en zo benader ik het ook. Daarom
vind ik het ook belangrijk om vooraf op bezoek te gaan bij het
bruidspaar om met hun kennis te maken. Behalve praktische uitleg
over de huwelijkssluiting, staat het gesprek vooral in het teken
van kennismaking. Het is niet alleen voor het bruidspaar prettig om
vooraf kennis te hebben gemaakt met degene die hen gaat trouwen,
het is daarnaast voor mij natuurlijk dé gelegenheid om hún verhaal
achter hun huwelijk te vernemen en eventuele andere bijzonderheden
die vervolgens in de huwelijkstoespraak kunnen worden opgenomen.
Het is erg leuk om steeds weer te horen hoe het paar zich heeft
leren kennen of hoe een huwelijksaanzoek heeft plaatsgevonden. Maar
soms heeft het leven van het bruidspaar vooraf niet alleen uit
rozengeur en maneschijn bestaan. Dan probeer ik juist het geluk dat
ze nu ervaren extra te benadrukken. Op die manier wil ik telkens
weer een unieke huwelijkssluiting verzorgen, die aansluit bij de
wensen van het paar.
Gelet op het voorgaande zal het u niet verbazen dat ik deze functie
nog lang hoop te kunnen vervullen.
Ans Daamen-Derks
Mijn naam is Ans Daamen. Samen met mijn man woon ik in Broekhuizenvorst. Van oorsprong kom ik uit het onderwijs. In 1985 ben ik overgestapt naar de gezondheidszorg. Samen met vijf collega’s vorm ik het huisteam bij de zusters Ursulinen. Dit huisteam is in de plaats gekomen van de vroegere 'moeder overste'. Mijn voornaamste taak hierin is de pastorale en geestelijke verzorging. Toen in 2007 de voormalige 'bisschopskamer' in het klooster van de zusters Ursulinen te Grubbenvorst gerenoveerd werd tot trouwlocatie, gaf ik aan dat ik de functie van BABS ambieerde. Na een tijdje werd ik hier nog eens over benaderd en sinds het voorjaar van 2008 ben ik beëdigd als BABS. Vooral het voorgesprek met de diverse bruidsparen vind ik een heel aparte ervaring. Het feit dat het bruidspaar mij vol vertrouwen van alles vertelt, geeft me een extra stimulans de ceremonie zo persoonlijk mogelijk te maken voor hen. Een bijdrage leveren aan 'deze bijzondere' dag in hun leven is een aangename bezigheid.
Rachel Vogels
Als je tegen een willekeurig iemand zegt dat je huwelijksambtenaar bent, kijken ze eerst verbaasd om vervolgens meteen te zeggen: dat lijkt met wel leuk. Dat kan ik dan altijd stralend beamen. Toen ik, samen met mijn collega, werd gekozen voor een sollicitatiegesprek, kreeg ik de vraag waarom ik dacht deze functie zo bijzonder te vinden. Nog altijd verklaar ik dat bij vrijwel elk huwelijk: ik vind het een eer om aan het begin te mogen staan van het huwelijksleven van een paar, dat voornemens is hun verdere gezamenlijke leven in liefde, trouw en wederzijds respect door te brengen. In hetzelfde kennismakingsgesprek kreeg ik de, verwachte, vraag voorgelegd of ik bereid zou zijn mensen van gelijke sekse in de echt te verbinden, het zogeheten homohuwelijk. Vanzelfsprekend. Als zij uit vrije wil, met hun hele hart gekozen hebben om voortaan elkaar lief te hebben, trouw te blijven en voornemens zijn dat in lengte van dagen te doen, dan ben ik graag bereid hun akte mede te ondertekenen. Inmiddels is mijn ervaring dat ik na zo’n zes jaar huwelijken voltrekken nog altijd vol overtuiging kan zeggen dat ik het een eretaak vind. Telkens opnieuw als ik de trouwzaal inloop, stroomt de adrenaline door mijn lichaam. Ik ben me er elke keer weer van bewust dat het helemaal hun dag is. Al zijn er ook wel eens dagen dat ik drie huwelijken voltrek, dan nog is het altijd De Dag van het bruidspaar. Bij alles wat ik zeg en doe weet ik dat zij, of hun naasten, dat niet makkelijk meer vergeten. Maak je een kleine fout, dan zal het hen altijd bijblijven. Het mooiste van mijn taak is dat ik met heel veel verschillende mensen en paren en hun familieleden te maken krijg. Jonge paren, paren met kinderen, homoparen, zwangere bruid en bruidegom, samengestelde gezinnen die (opnieuw) trouwen, oudere paren, gezonde mensen, gehandicapte mensen. Maar altijd mensen met hun eigen wensen, verhalen en anekdotes. Huwelijksambtenaar word je pas na benoeming door burgemeester en wethouders én beëdiging bij de rechtbank. Tijdens de beëdiging beloof je onder andere de jou toevertrouwde informatie strikt vertrouwelijk te gebruiken. Dat is vaak een geruststelling gebleken tijdens een persoonlijk gesprek vooraf met het bruidspaar. Want er komen heel diverse en uiteenlopende onderwerpen aan de orde. Ook die persoonlijke verhalen zijn van belang om een beeld te kunnen vormen, op basis waarvan ik vervolgens een toespraak kan samenstellen die is toegespitst op het betreffende bruidspaar. Zelfs zonder inhoudelijk op het besprokene in te gaan. Dat hele afwisselende en persoonlijke maakt het tot een prachtige taak en een eer om te doen.
Emile Geelen
Nog niet zo heel lang geleden dachten nogal wat mensen, dat het
burgerlijk huwelijk een stille dood zou sterven. Veel stellen kozen
voor een samenlevingsovereenkomst of gingen gewoon samenwonen
zonder verder iets juridisch te regelen. Maar gelukkig liep het
anders .Steeds meer stellen zagen het sluiten van een burgerlijk
huwelijk best wel weer zitten. Zeker omdat het kerkelijk huwelijk
bijna geheel uit beeld verdween, wilde men toch een andere, liefst
romantische bezegeling van de relatie. Een prachtige kans om het
burgerlijk huwelijk wat meer 'aan te gaan kleden'.
Het was in 2005, dat ik door het gemeentebestuur van Sevenum
gevraagd werd, of ik misschien 'trouwambtenaar' wilde
worden. Daar heb ik niet lang over nagedacht. Ik zag dat wel zitten
en met veel enthousiasme ben ik gestart. Nu ik een aantal jaren
verder ben, kan ik alleen maar zeggen, dat ik nog steeds met heel
veel plezier op de trouwlustige stelletjes afstap, om met hun een
geanimeerd voorgesprek te hebben, waarbij ik kan genieten van de
ongedwongen sfeer waarin zo’n gesprek plaatsvindt. Prachtig is
het om de gezichten van de aanstaande bruid en bruidegom te zien,
als ze beschrijven waarom ze 'voor elkaar gevallen
zijn'. Of de verbaasde gezichten te zien als hun gevraagd
wordt elkaars karakter te beschrijven. Zo’n gesprek levert iedere
keer weer voldoende ideeën voor mij op, om een luchtige,
humoristisch getinte toespraak op papier te zetten met natuurlijk
toch een serieuze ondertoon. Doordat ik in mijn werkzame leven
enige duizenden jonge mensen en de nodige honderden volwassenen
opgeleid heb en ook via het openbaar bestuur en het
verenigingsleven heel veel mensen ken, komt het zeer regelmatig
voor dat ik bekende gezichten tegenkom bij mijn gesprekken.
Dat maakt het natuurlijk alleen maar leuker. Dan komen er
regelmatig speciale ontboezingen naar boven! Zo kun je voor
ieder bruidspaar een unieke toespraak maken. Dat maakt het voor het
bruidspaar heel bijzonder en voor mij blijft daar door het
ambt geweldig leuk.
José Peeters-Hendrix
In 1994 ben ik benoemd tot buitengewoon ambtenaar burgerlijke stand, ofwel trouwambtenaar. Allereerst in de gemeente Broekhuizen, daarna in de gemeente Grubbenvorst en sinds de herindeling behoor ik tot het team 'BABSEN' van Horst aan de Maas. Iedere keer weer als ik een aanstaand bruidspaar thuis bezoek (voor een kennismakingsgesprek) en ze daarna in de trouwlocatie verwelkom, voel ik het als een eer dat ik namens de wet een huwelijk mag bekrachtigen. Mensen zijn bijzonder en uniek. Dat spreekt me aan. Ik probeer dan ook, als het bruidspaar dat graag wil, in de toespraak veel persoonlijke items te verwerken. De wensen van het bruidspaar respecteer ik en ik probeer daar aan tegemoet te komen. Ook voor eigen inbreng sta ik open en daar werk ik graag aan mee. Ik geef de voorkeur aan een informele ceremonie. Op verzoek doe ik de toespraak in het dialect. Naast de functie van trouwambtenaar werk ik twee dagen in de week als lerares aan een basisschool. Ook kinderen boeien me erg. Ik vind het dan ook prettig om kinderen die bij een huwelijksceremonie aanwezig zijn, aandacht te geven. Uiteraard alleen als het bruidspaar dat ook fijn vindt. Een huwelijksvoltrekking is iedere keer weer een prachtige en unieke gebeurtenis waarbij het bruidspaar centraal staat. Het feit dat de huwelijken op verschillende locaties plaatsvinden, maakt het geheel steeds weer bijzonder.